مجالس سبعه، یکی از دو اثری است که توسط نزدیکان و شاگردان حضرت مولانا از سخنرانی‌های ایشان گردآوری شده است. اثر دیگر، فیه ما فیه است که از حجم و محتوای گسترده‌تری برخوردار است. این دو اثر، حاصل تنظیم و تدوین سخنانی است که در مجالس مولانا - که همچون اکثریت قریب به اتفاق صوفیان، گفتگو را ابزاری برای ارشاد می‌دانست - ایراد و ثبت شده است.

اصلِ مجالس سبعه یعنی «هفت مجلس»، به زبان فارسی است. طبق گفته‌های مصطفی خلوصی کارادنیز، مترجم اثر در مقدمه، مخاطب این سخنرانی‌ها مردم قونیه بوده‌اند. از آنجا که زبان دولتی آن روزگار فارسی بود و نوشتن به ترکی در عرصه فرهنگی عیب شمرده می‌شد، گفتگوهایی که توسط مولانا به زبان ترکی ایراد می‌شد، توسط نزدیکانش ثبت و برای تبدیل شدن به کتاب، به فارسی ترجمه شده است.

این اثر که از هفت بخش تشکیل شده، در هر بخش به یک حدیث از پیامبر اکرم (ص) پرداخته و با استفاده از آیات، حکایت‌ها و اشعار، پیرامون آن حدیث توضیحاتی ارائه می‌دهد. بنابراین، مجالس سبعه را می‌توان شرحی صوفیانه و بدیع بر احادیث دانست.

در سراسر اثر، از اندوخته‌ای غنی از اشعار شاعرانی چون سنایی تا فریدالدین عطار بهره گرفته شده است. از این منظر، این متن را می‌توان آینه‌ی ذوق و دانش ادبی مولانا دانست. همان‌طور که ولد چلبی ایزبوداک در مقدمه‌ی اثر می‌گوید، با مجالس سبعه درمی‌یابیم که مولانا در مقام پندگویی به مسلمانان ترک، چه سبک بیانی را برگزیده است.

این ترجمه از مصطفی خلوصی کارادنیز (۱۸۷۹-۱۹۴۹) که یکی از نخستین ترجمه‌های مجالس سبعه به زبان ترکی است، بر اساس نسخه‌ی سال ۱۹۳۷ که در زمان حیات مترجم منتشر شده، آماده گردیده است.